Coalition Vivaldi : quels dangers menacent les syndicats? _ Vivaldi coalitie : welke gevaren voor de vakbonden?

Edito du BU N°53 – octobre 2020.

Défendant le renoncement au retour à la pension à 65 ans, qui constituait pourtant le mandat donné au PS par les travailleurs, le chef de groupe à la Chambre, Ahmed Laaouej  a déclaré que son parti  « n’a pas voulu faire durer le blocage du pays confronté à une crise sans précédent pour un élément de son programme. Il faut faire preuve d’humilité. (…) Il y a dans ce gouvernement des vrais progrès sociaux : relèvement des pensions, refinancement des soins de santé, etc. »

Certes, le gouvernement d’Alexander De Croo démarre avec une multitude d’effets d’annonce qui ont tous pour but d’essayer d’effacer de notre mémoire un fait incontournable : aucune des mesures essentielles du gouvernement Michel n’est remise en cause : le saut d’index, la pension à 67 ans, les milliards de cadeaux offerts aux patrons (tax-shift), etc.  L’accord du gouvernement le dit explicitement : le gouvernement « veillera à ce que les efforts et les réformes des précédents gouvernements pour améliorer la productivité de l’économie belge soient maintenus. »

Le gouvernement De Croo n’est pas un gouvernement de progrès social même s’il promet de dégager un budget social. Pourquoi ? Parce que son rôle est de mettre en œuvre la pension à 67 ans. Parce qu’il va augmenter les réductions de cotisations sociales. Parce qu’il va demander aux organisations syndicales de s’associer à l’élaboration d’un « cadre interprofessionnel permettant plus de flexibilité ».

Et c’est là qu’est le danger pour les organisations syndicales : celui de participer à la mise en place du gouvernement De Croo – Demargne. Le précédent gouvernement Michel a mené une politique sociale qui s’est heurtée à la forte résistance des travailleurs ; souvent empêchés de montrer leur mécontentement avec leurs organisations. Tout porte à croire que la participation des partis socialistes a pour objectif principal d’entraîner davantage la FGTB dans un soutien à la politique gouvernementale, ou en tout cas, dans une modération de ses actions. Du reste, l’accord gouvernemental contient une référence aux « partenaires sociaux » pratiquement à chacun de ses chapitres.

Le Soir (1/10) relève que la direction de la FGTB est « partagée entre satisfaction et amertume ». Mais précisément, peut-on être satisfait d’un gouvernement dont l’objectif est « d’augmenter la durée effective de carrière des salariés » ? Sur ce point, le gouvernement annonce pour septembre 2021, un plan de réforme destiné à contenir le « coût d’une population vieillissante ».

Peut-on être satisfait d’un gouvernement qui annonce que la réforme des pensions devra introduire  « une condition d’emploi effectif d’une taille encore à déterminer ou une mesure équivalente » ? Cela signifie que l’on va diminuer l’importance des périodes sans travail dans le calcul de la pension complète : chômage, maladies, invalidité, études…

Peut-on être satisfait d’un gouvernement qui va promouvoir le 2ème pilier des pensions (la pension par capitalisation) ?  Il affirme même : « Dans le même temps, les partenaires sociaux sont invités à réfléchir à la manière dont chaque salarié peut être couvert dans les meilleurs délais par un régime de retraite complémentaire comportant une cotisation d’au moins 3% du salaire brut. » Nous savons que la promotion du 2ème pilier aboutit à dévaloriser les pensions du 1er pilier, faute de moyens.

Cela étant, Le Soir souligne les critiques de la FGTB sur le programme de la Vivaldi : « La politique du marché du travail ne reçoit pas non plus d’éloges du syndicat socialiste. « Le mot d’ordre ici est flexibilité, flexibilité, flexibilité et encore flexibilité. Cela va à l’encontre de nos demandes et de celles des travailleurs », fustige encore le président de la FGTB, notant également l’absence de mention des services publics dans l’accord de gouvernement. Le syndicat n’y sent pas de véritable inflexion générale au niveau politique. Il n’y a pas le changement de cap espéré… »

Cela vaut autant pour les affiliés de la CSC que ceux de la FGTB : les travailleurs ont besoin de syndicats libres de toute attache avec ce gouvernement de 7 partis. Ils ont besoin de syndicats qui ne cautionnent pas la politique de la coalition Vivaldi. Au contraire, les travailleurs ont besoin de syndicats qui mobilisent pour la sauvegarde des emplois, en soutien à l’interdiction des licenciements.

Et ils ont besoin de leurs organisations unies contre ce qui apparaît comme une clé de voûte du nouveau gouvernement : la préparation d’une réforme de l’Etat qui doit permettre de régionaliser l’emploi (les conventions collectives de travail) et les soins de santé. Dans son accord, le gouvernement entend « faire usage de la possibilité d’exercer ses compétences de manière asymétrique en fonction de la région, de la communauté ou de la sous-région concernée ». Autrement dit, ce gouvernement va préparer la dislocation des droits des travailleurs entre régions, pour mieux affaiblir la force de l’unité syndicale dans le pays.

Cette politique constitue un danger mortel pour la FGTB ainsi que pour la CSC. Il ne faut pas la laisser passer !

Abonnez-vous ! 10 numéros pour 7 euros.

Versez au compte Belfius : BE37 7506 9878 4728 – Titulaire du compte : comité unité – eenheidscomité
Ecrivez vos coordonnées par courrier à Olivier Horman, rue Franche 26, 7020 Mons ou par mail à
comiteunite.eenheidscomite@gmail.com

Retrouvez-nous aussi sur la page facebook : https://www.facebook.com/eenheidscomiteunite/

Vivaldi coalitie : welke gevaren voor de vakbonden?

Ahmed Laaouej, fractieleider in de Kamer, verdedigd nu de opzegging van het pensioen op 65. Terwijl de terugkeer naar het pensioen op 65 een onderdeel van het mandaat was die aan de PS was toegekend door de arbeiders, zei hij dat “zijn partij de blokkade van het land niet langer wou laten duren voor één onderdeel van zijn programma terwijl we een ongekende crisis doormaken. We moeten bescheiden zijn. (…) Er is echte sociale vooruitgang in deze regering: Pensioenverhogingen, herfinanciering van de gezondheidszorg, enz.

Natuurlijk begint de regering van Alexander De Croo met een groot aantal aankondigingen die allemaal tot doel hebben om een essentieel feit uit ons geheugen te wissen: geen van de essentiële maatregelen van de regering-Michel wordt in twijfel getrokken: de indexsprong, het pensioen op 67, de talloze giften aan de bazen (taks-shift), enz. In het akkoord van de regering staat expliciet: “De regering zal ervoor zorgen dat de inspanningen en hervormingen van eerdere regeringen om de productiviteit van de Belgische economie te verbeteren worden gehandhaafd.”

De regering-De Croo is geen regering van sociale vooruitgang, ook al wordt er belooft dat een sociaal budget zal worden vrijgemaakt. Waarom? Omdat het hun taak is om het pensioen op 67-jarige leeftijd uit te voeren. Omdat ze de vermindering van de sociale premies zullen verhogen. Omdat ze vakbonden zullen vragen om zich te associëren bij de ontwikkeling van een « interprofessioneel kader dat meer flexibiliteit mogelijk maakt« .

En hier is het gevaar voor de vakbonden: dat zij deelnemen aan de oprichting van de regering De Croo – Demargne. De vorige regering Michel voerde een sociaal beleid uit waar de arbeiders zich sterk tegen hebben verzet; een verzet waar het uiten van hun ontevredenheid vaak verhinderd werd. Alles wijst erop dat de belangrijkste reden van de deelname van socialistische partijen is om de FGTB meer te betrekken bij de ondersteuning van het overheidsbeleid, of in ieder geval bij het matigen van haar acties. Bovendien bevat de regeringsovereenkomst in vrijwel elk hoofdstuk een verwijzing naar de “sociale partners”.

Le Soir (1/10) merkt op dat het beheer van de FGTB «een gedeeld gevoel heeft tussen tevredenheid en bitterheid». Kunnen we echter tevreden zijn met een regering die als doel heeft “de effectieve werkcarrière van werknemers te verlengen”? Hierop kondigt de regering een hervormingsplan aan om de “kosten van een vergrijzende bevolking” tegen september 2021 in te dammen.

Kunnen we tevreden zijn met een regering die aankondigt dat pensioenhervormingen “een effectieve arbeidsvoorwaarde van een nog te bepalen omvang of een gelijkwaardige maatregel” zullen moeten invoeren? Dit betekent dat het belang van perioden zonder werk zal worden verminderd bij de berekening van het volledige pensioen: werkloosheid, ziekte, invaliditeit, studies, enz.

Kunnen we tevreden zijn met een regering die de tweede pijler van de pensioenen (pensioen door kapitalisatie) zal bevorderen? Hij zegt zelfs: “tegelijkertijd worden de sociale partners uitgenodigd om na te denken over hoe elke werknemer zo snel mogelijk gedekt kan worden door een aanvullende pensioenregeling met een bijdrage van minstens 3% van het bruto salaris.” We weten dat de bevordering van de tweede pijler leidt tot de devaluatie van de pensioenen van de eerste pijler, door gebrek aan middelen.

Le Soir onderstreept echter de kritiek van de FGTB op het Vivaldi-programma: “Het arbeidsmarktbeleid wordt ook niet geprezen door de socialistische vakbond. Het sleutelwoord is hier flexibiliteit, flexibiliteit, flexibiliteit en nog eens flexibiliteit. Dit staat in tegenstelling met onze eisen en die van de werknemers,’ bekritiseert de president van de FGTB nog verder, en merkt daarbij op dat openbare diensten in het regeringsovereenkomst niet worden genoemd. De vakbond heeft geen gevoel dat er sprake is van een echte algemene verbuiging op politiek niveau. Er is geen verandering van richting te hopen…”

Dit geldt zowel voor CSC als FGTB-geaffilieerde: werknemers hebben vakbonden nodig die vrij zijn van elke gehechtheid aan deze regering van 7 partijen. Zij hebben vakbonden nodig die het beleid van de Vivaldi-coalitie niet steunen. Integendeel, werknemers hebben vakbonden nodig die zich inzetten voor het behoud van banen, ter ondersteuning van het verbod op ontslag.

En ze hebben hun verenigde organisaties nodig tegen wat een centraal element lijkt te zijn van de nieuwe regering: de voorbereiding van een staatshervorming die het mogelijk moet maken om de werkgelegenheid (collectieve arbeidsovereenkomsten) en de gezondheidszorg te regionaliseren. In haar overeenkomst is de regering van plan « gebruik te maken van de mogelijkheid om haar bevoegdheden asymmetrisch uit te oefenen, afhankelijk van de betrokken regio, gemeenschap of subregio« . Met andere woorden, deze regering zal zich voorbereiden op de ontwrichting van de rechten van werknemers tussen regio’s, om de kracht van de eenheid van de vakbonden in het land verder te verzwakken.

Dit beleid vormt een sterfelijk gevaar voor zowel de FGTB als voor de CSC. We mogen dit niet laten gebeuren!

Neem een abonnement op ons Bulletin! De prijs bedraagt 7 € voor 10 nummers.

Stort het verschuldigde bedrag op rekeningnummer BE37 7506 9878 4728 van het Comité unité – eenheidscomité. Stuur uw gegevens per post naar Olivier Horman, Rue Franche 26 te 7020 Mons of mail ze naar comiteunite.eenheidscomite@gmail.com.                                                                                                                 
Neem ook eens een kijkje op onze Facebookpagina:        https://www.facebook.com/eenheidscomiteunite/